Jo geeft 't woord aan......

Zondag 27 februari was het dan zover...mijn allereerste deelname aan 'n webloggersloopje...!

Tja...en als echte (super-snelle...) blogger moet je dat natuurlijk wel 'n keer meegemaakt hebben, dus als die dan ook nog eens plaatsvindt in Uden (om de hoek..) kun je er zeker niet meer omheen.....
En zo had Jo zich aangemeld voor 't feestje....euhh...loopje bij Tiny en zijn Sjan!

Nu kan ik daar natuurlijk weer een berucht (of was 't beroemd..?) typisch Jo-verhaal over schrijven...maar bij deze sta ik mijn podium graag 'n keer af aan de andere bloggers...

Met trots geef ik het woord aan........

Tiny:
De tijd dat je uit Uden weg kon lopen over een karrenspoor ligt wel al even achter ons dus is het eerste gedeelte geasfalteerd en meteen krijg ik al op mijn donder “het gaat te hard”. Och ja…ik loop niet alleen, dus de rem erop. Het gemiddelde tempo zal wel naar beneden gaan in de loop van de route. Niet alleen wordt de ondergrond zwaarder onze kleding ook. Het is opgehouden met zachtjes regenen.
Lees meer...

Jaco:
Al vroeg opgestaan en het zeikte van de regen en het waaide ook nog eens stevig…..whooeeehoooeeee.Niks aan te doen,rustig wakker worden en lekker beetje eten.Drankjes gemaakt en de tas en rugzak verder inpakken.Hup hup de auto in want Moon stond te wachten bij de Esso in Velp.En je kunt die meid toch niet zeiknat laten regenen omdat jij te laat bent…………..
Lees meer...

Inge:
De schrik sloeg om mijn hart. Shit, ik was wat vergeten. Wat nu? Terug kon echt niet meer! Na wat wikken en wegen toch maar een berichtje op twitter.... Mocht de oplossing niet komen dan had ik er in ieder geval voor gezorgd dat er een flink aantal mensen de dag met een grinnik en of glimlach waren begonnen.
Ik was namelijk mijn droge ondergoed vergeten! De kans dat die tijdens het hardlopen nat zou worden was wel heel groot!
De redder in nood kwam al heel snel! @theRunningGirl bood aan om terug naar huis te rijden en een droog stringetje voor me mee te nemen! Hoezeeeee!!
Lees meer...

Dubbel klutsen....

Op 23e jarige leeftijd kocht ik van mijn zelf gespaarde (en geleende..) centjes mijn eerste autootje. Natuurlijk had ik al eerder een autootje gehad, maar deze was écht van mij....!
Mijn Fiatje 500 was een echte beauty.....
....maar wel eentje met een eigen willetje....!!



Zo trots als een pauw (want zo trots als een hond met 7 *piep* gaat in mijn geval niet..) ging ik m'n nieuwe autootje ophalen bij de garage. Hoor het die kerel nog zeggen: "Ge mot wel dubbel klutsen hè vrouwke...kende dah..?" Tsss...hoe moeilijk kan dat zijn...?!
Moeilijk.....want mijn eerste ritje werd er één om nooit te vergeten...net als alle andere ritjes trouwens..:)

Na wat geworstel had ik eindelijk die lange benen van mij in dat karretje gepropt en had ik het stuur dan toch in het midden weten te krijgen....ff choken, starten en wegwezen..!
In het zeer drukke Eindhoven wist ik me goed staande te houden tussen al die veel grotere en snellere auto's...tot het moment van het dubbel klutsen....!! Op één van de drukste kruispunten van mijn geboortestad besloot dat schattige autootje van mij ff niet mee te werken aan het dubbel klutsen...maar besloot er gewoon helemaal mee op te houden.
Gelukkig trekt zo'n lief autootje de nodige aandacht...of misschien kwam dat omdat ik midden op 't kruispunt stond? Maar goed...hulp zat!

Het choken..starten en dubbel klutsen ging me steeds beter af, dus een ritje op de snelweg kon niet uitblijven. Maximale snelheid: 100 km/uur en met wind mee 110 km/uur....
Met een open dak (jaha..'t was 'n cabrio..!!!) lekker van het zonnetje genieten met 100km/uur....90 km/uur....80 km/uur......70 km/uur......60 km/uur......en uiteindelijk nog maar 50km/uur plankgas..!! Wat is hier aan de hand..??

Windkracht 6...

Met nog zo'n 56 dagen te gaan tot de vlakste en rechtste marathon van de wereld werd het echt 'n keertje tijd om het parcours van deze marathon te gaan verkennen...
Mijn richtingsgevoel is niet zo best en ik weet ook niet in hoeverre ik op 't richtingsgevoel van mijn haas Ronald kan vertrouwen, dus parcoursverkenning was een must....

Op zondag 16 januari was het dan eindelijk zover!
Eerst lekker ff uitslapen en dan op 't gemakkie richting Alphen aan den Rijn was de bedoeling...maar ik zou ik niet zijn als dat niet nèt even wat anders ging.....
M'n auto stond met 'n lekke tuut...!!!
Wie heeft er in godsnaam nou zo'n hekel aan mij....?
Tja....en hoe los je zoiets op als een ras-echt blontje......euhhh....
Wij, wat en half-wat, besloten uiteindelijk om die band toch maar zelf te gaan verwisselen..dat kan echt zo moeilijk niet zijn! En 'n hulpservice bellen is pas echt voor watjes.....;)

Alle begin is moeilijk zeggen ze.....Klopt! Maar daarna wordt het nog moeilijker....!
Daar sta je dan met je reserveband, krik en sleutel. Ik noem 't ff gewoon 'n sleutel, want ik weet niet hoe je zo'n sleutel noemt..okay?
Die bewuste sleutel paste dus niet......heb ik weer! Wat nu?
Op naar de buurman! Die heeft zoveel gereedschap, dus 'n goeie sleutel moest haast wel in zijn rekje hangen. Aangezien de buurman alle vertrouwen heeft in mijn vakbekwaamheid op auto-gebied (not..!!).....vond ie 't blijkbaar nodig om de sleutel zelf even te passen.
Zie je wel dat ie niet past!! Oh....de wieldop moet er eerst af......................

Het strand van Egmond

Lang...heel lang geleden..heb ik gezegd dat ik ooit eens wilde meedoen aan de halve marathon van Egmond.
Waarom...? Nou...euhh....dat was de enige hardloopwedstrijd (naast de marathon van Eindhoven) waar ik toen überhaupt ooit van gehoord had.
Het leek me wel stoer; in de winter op het strand lopen!
Toendertijd liep ik sowieso niet buiten in de winter...Correctie: toendertijd liep ik sowieso NIET in de winter..!! Laat staan op het strand....

Maar op de één of andere manier kwam het er nooit van...

Nu, vele jaren later is tijdens onze zomervakantie (lees:herfstvakantie;)) spontaan het idee ontstaan om mee te doen aan deze bijzondere halve marathon.
We zaten in 'n barretje in Maspalomas voetbal te kijken....tenminste...hij keek voetbal...en ik zat..! En in verband met de drukte..al die Hollanders moeten op vakantie blijkbaar toch voetbal kijken..kwam er een Nederlandse man bij ons aan het tafeltje zitten.
Na het fluitsignaal raakten we aan de praat (was tijdens 't voetbal natuurlijk onmogelijk...) en hij bleek de eigenaar te zijn van het Wapen van Egmond en heeeeeel toevallig was het 2-persoonsappartement vrij in het weekend van de halve marathon.......
En zo ontstond er een deal..!!

Zaterdag 8 januari was het dan eindelijk zover...deze dame ging op pad naar Egmond! Maar eerst nog een bezoekje brengen aan 'n vriendinnetje in haar nieuwe winkeltje Strik & Strook in Tilburg. Ligt tenslotte aardig op de route...
Na een heerlijk broodje en weer op de hoogte van alle roddels..hihihi..ging de reis verder naar Egmond. Maar..uhu....Tilburg niet op de route...??

Aan het einde van de middag was Egmond eindelijk in beeld en konden we al snel onze intrek nemen in het geweldige appartement. Op naar een borrel....
Doe ik het wel - doe ik niet - doe ik het wel - doe ik het niet - doe ik het wel - doe ik het niet..?
Ik deed het wel: lekker biertje..!! En nog eentje....en nog één...
Egmond is tenslotte toch maar 'n training voor de Ultimate Low Tide Marathon.....Indekken heet zoiets toch? haha

Nog 100 dagen....

...tot de ULTIMATE LOW TIDE MARATHON !

Nadat ik mijn zó geliefde roze wolk plots was kwijt geraakt na de marathon van Eindhoven, was ik in 't spreekwoordelijke zwarte gat beland. En ik kan je vertellen....zo'n roze wolk zit toch 'n stuk prettiger dan 'n zwart gat...!
Zo hier en daar heb ik 'n roze wolkje voorbij zien komen, maar ze konden geen van allen tippen aan die ene speciale....

Tijd om zelf maar weer 'n mooie roze wolk te creëren....mijn roze wolk! Tijd voor een nieuwe uitdaging dus....
....en die heb ik inmiddels gevonden!!

Zondag 13 maart 2011 zal ik deelnemen aan één van de vlakste en rechtste marathons ter wereld: de Ultra Low Tide International Marathon Scheveningen-Zandvoort
Zo...dat klinkt wel ff hè..?

Maar waarom nou juist die marathon?
Ach...het is weer eens wat anders hè..!
En zeg nu zelf.....er gaat toch niets boven het strand?

Maar één probleempje.....
Als ik daar zo'n 42 km ga lopen paraderen in m'n bikini...wie draagt er dan mijn proviand..? Kan natuurlijk niet zelf met zo'n drinkgordel gaan lopen....

Dé oplossing kwam veel sneller dan verwacht!

Mijn inschrijving voor deze marathon wilde ik natuurlijk graag wereldkundig maken en stuurde 'n tweet de ether in.... bij de vele leuke reacties zat 'n vraag van RunningRonald: of ik het leuk zou vinden als hij met me mee zou lopen?
Tuurlijk! Maar of hij 't nou zo leuk gaat vinden....? hihi
En zo geschiedde....
...The Running Girl heeft zo waar 'n haas voor haar volgende marathon!

Vandaag is het precies 100 dagen tot de lancering van mijn roze wolk!
Tijd om weer serieus te gaan trainen dus...
En volgens de marathon scheurkalender van Rob Veer beginnen we deze dag met....jawel......
een rustdag!

Liefs,
Jolanda

PS: Deze strandmarathon is een charity evenement en ondersteunt elk jaar een project van SOS Kinderdorpen. Mijn inschrijfgeld komt geheel ten goede aan dit mooie doel, maar wellicht wil ook jij 'n handje helpen..? Maak mijn roze wolk nog iets rozer en geef!!
Giro 2280

Zomervakantie in de herfst...

Tjonge...jonge...jonge.... wat duurde dat lang zeg..!

Het leek ons wel 'n slimme zet om onze vakantie ná de marathon te plaatsen....maar m'n geduld werd daardoor aardig op de proef gesteld hoor.... De blaadjes begonnen hier al van de bomen te vallen terwijl m'n nieuwe bikini's nog in de verpakking zaten...

Uiteindelijk was het zover en werd de knoop doorgehakt!

....de reis zou gaan naar Gran Canaria - Maspalomas... zon...zee..strand....

Naast de bikini's gingen natuurlijk ook de loopschoentjes mee de koffer in, want één ding was zeker....gelopen zou er worden!

Woensdag 27 oktober gingen we dan eindelijk op pad... Maspalomas here we come!!

Onder het genot van 'n hapje en 'n drankje zaten we op ons gemakkie te wachten tot we aan board zouden kunnen. Maar.... zo verslaafd als ik ben...moest er nog wel ff getwitterd en gefoursquared worden....en met verrassend resultaat!!

Roze wolk

- mijn geliefde roze wolk -

Wie o wie heeft mijn roze wolk..?


Na mijn sprookje op zondag 10 oktober jl. ben ik op 'n roze wolk beland en ik moet eerlijk zeggen...het was 'n héééérlijke wolk om op te zitten!!
Maar helaas is deze mooie roze wolk in de nacht van 20 op 21 oktober jl. verdwenen....

Heb jij òf weet jij wie mijn wolk in zijn/haar bezit heeft?
Of misschien heb je 'm ergens gezien....
Laat het me dan alsjeblieft weten.
Ik wil 'm graag terug!

Liefs,
Jolanda

Een sprookje...

Er was eens 'n meisje uit Deursen...
Nou ja...meisje?! Weet niet of je op je 38e nog wel zo genoemd mag worden...?
Dus laten we haar dan maar gemakshalve 'ze' noemen..;)

Er was eens 'n ze uit Deursen....
Heel, heel erg lang geleden (om precies te zijn 100 dagen) begon ze specifiek met de training voor de marathon van Eindhoven. Ze trainde, trainde en trainde!
Tot zondag 10 oktober...!

Ze werd al vroeg in die ochtend wakker gekust door 'n knappe prins....yeah right! Haar nachtrust werd gewoon bruut verstoord door 'n piepende wekker zo rond de klok van zeven.
Hoewel ze de avond ervoor niet gelijk in slaap viel, had ze toch als een roosje geslapen!
Net als elke ochtend bestond haar ontbijt uit 'n bordje Brinta met warme melk en een flinke schep honing...glaasje jus d'orange...en natuurlijk 'n vitaminepilleke...
Ze was er klaar voor!

Rondje Rennen met Running Ronald

Tja..waar zal ik 'ns beginnen?
Bij het begin lijkt me nogal logisch..., maar waar begon het ook alweer....

Een paar maanden voor de Roparun van dit jaar 'kwamen' RunningRonald en ik 'elkaar tegen' op twitter... We delen dezelfde passie (hardlopen) en volgens Ronald zijn we allebei even gek wat natuurlijk 'n band schept. Nu heb ik best 'n beetje zelfkennis en kan dan ook beamen dat ik af en toe 'n beetje maf ben, maar om nu te zeggen dat ik net zo gek ben als hij.......dahkennooooit!!!

Tijdens de Roparun liep ik 'n kerel voorbij die stond te wachten om z'n teammaatje af te lossen; we zeggen elkaar gedag en ik loop op m'n gemakkie door.. En toen viel het kwartje...ja toen pas! Ik dacht: "Hé, die ken ik ergens van...!" In het busje van de MultiVlaaiRunners vroeg ik aan m'n teammaatje John of hij dé Ronald van twitter zou herkennen..
En ja hoor... hij was het!

Flunnen...

In de laatste Runners World stond een artikel over flunnen*.
WAH..? Wat is in godsnaam flunnen?
*Flunnen is een samentrekking van flirten en runnen

Erg hilarisch om te zien hoe snel het artikel zijn eigen leven is gaan leiden in 'twitterland'. Twitteren wordt flitteren, camping wordt flamping, duo-loop wordt fluo-loop, blauwtje wordt flauwtje en ga zo maar door....!
Maar of het artikel en bijbehorend onderzoek ook serieus genomen worden? Ik betwijfel het...

Afgelopen vrijdag ben ik zelf maar 'n eigen onderzoekje gestart...
Plaats delict: Karpendonkse Plas te Eindhoven

Mijn voornaamste doel om de loopschoenen aan te trekken is de voorbereiding op de marathon en omdat lopen gewoon leuk is. Kan niet echt zeggen dat ik op pad ga om te flirten....net als die 24% van de lopers uit het onderzoek. Maar omwille van mijn eigen onderzoek zal ik me storten op het flirten of zoals ze het noemen "flunnen"..!
Nog vóór aanvang van m'n trainingsrondje is het flunnen al begonnen. Tenminste...ik neem aan dat het flunnen is: drie mannen komen razendsnel voorbij en wensen me succes.

Ik ga beginnen aan mijn rondjes en loop de mannen achterna. Niet dat ik ze bij kan houden, maar ze gaan nu eenmaal dezelfde kant op als ik.. Oeps! Ze stoppen...hellup! Wat nu?
Wat dacht je van gewoon doorlopen?!